Over Frank

Frank

Na mijn middelbare school volgt een breed georiënteerde universitaire studie aan de Academia di Gootha. Dat wil zeggen dat ik een in de praktijk lerend mens ben. Ik laat op mijn zeventiende een spoor na van radeloze leraren aan diverse middelbare scholen en ga aan het werk. Niet vertraagd door gewicht van diploma's vind ik in twee jaar acht verschillende werkgevers in net zo veel disciplines.

Gehuld in een zwarte doch van origine blauwe overall, van top tot teen onder smeer, olie en vet werd ik fijntjes op het juiste pad gezet: "Wil jij iets bereiken in je leven?" vroeg werkplaatschef Jan van Bakel aan de mislukkende automonteur. "Natuurlijk!" "Word dan geen automonteur".
Voor wie schrikt van de aanpak van Jan hecht ik er aan te laten weten dat ik hem tot op de dag van vandaag dankbaar ben. Niet alleen had ik drie jaar later een eigen fotodetailhandel met studio; ik had geleerd dat eerlijkheid van onschatbare waarde kan zijn.

Ik wilde weer 'iets' doen met mensen. De eerste sollicitatie was bij een fotozaak. In mijn hele leven had ik zegge en schrijve 8 foto's geknipt waarvan drie afdrukken konden worden gemaakt. Vrienden hielpen me voor het sollicitatiegesprek op weg. Vragen over diafragma en sluitertijd. Of ik wist wat dat was? Na een korte overpeinzing sloeg ik de spijker op de kop: "Heeft dat soms iets te maken met zonnetje en wolkje?" Mijn vrienden zijn mij trouw gebleven en nu, vierendertig jaar later, krijg ik die nog wel eens om mijn oren. Ik ben aangenomen.

Tijdens mijn eerste week in een fotospeciaalzaak, floepte het licht aan in de donkere kamer; fotografie! Na een prachtige leerschool op de werkvloer begon ik in 1982 mijn eigen fotospeciaalzaak. Ik kan de leukste verhalen vertellen over deze tijd. Een knotsgekke werkgever, mijn enthousiasme en leeftijd leidden tot twaalf hilarische jaren, succes en – uiteindelijk – trotse ouders. 

De detailhandel kon me na een aantal jaren niet meer boeien. Ik besloot mijn zaak te verkopen, een flinke tijd vakantie te nemen en door te gaan als portretfotograaf.  In 1996 werd Dorpsstraat 23 mijn eigendom. Vier muren, een dak en een verdiepingvloer. Na anderhalf jaar eigenhandig (ver)bouwen op de steun en betrouwbare adviezen van vriend en aannemer Jan Trakzel verschenen twee appartementen boven en een prachtige fotostudio op de begane grond.

Het portretteren van mensen leverde ingetogen en representatieve foto's op. Mensen gefotografeerd zoals ze zijn. In die tijd ontdekte ik een vreemde afwijking in mijn gezichtsvermogen. Ook constateerde ik dat de fotografie me niet meer de energie gaf die ik ervan verwachtte. Mijn belangstelling ging meer en meer uit naar de interactie met mensen. De fotografische techniek had ik ruim onder de knie en mijn aandacht werd verlegd naar de uitstraling van mensen. Hoe kreeg ik het voor elkaar om onbekende mensen in één fotosessie precies zó vast te leggen dat hun basale eigenschappen duidelijk herkenbaar zijn?

Mijn sterkst ontwikkelde talent is om mensen in de buitengewone omstandigheden van mijn fotostudio zichzelf te laten zijn. Dat talent is onmisbaar voor portretten zoals ik die maak. Dat zet ik nu in om mensen te ondersteunen zichzelf te bekijken. Daarvoor gebruik ik ook de ruimte op de Dorpsstraat.